FANDOM


Brazylianit
Brazylianit
Skład chemiczny NaAl3[(OH)2/(PO4)]2 zasadowy fosforan sodu i glinu
Twardość w skali Mohsa 5 - 5,5
Przełam muszlowy
Łupliwość wyraźna wg (010), w jednym kierunku
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,98 - 2,99 g/cm³
Wykształcenie kryształy o pokroju izometrycznym lub krótkosłupkowym; skupienia o strukturze promienistej
Pleochroizm bardzo słaby, zależny od zabarwienia kryształu
Współczynniki załamania światła 1,603 - 1,623
Dwójłomność 0,019 - 0,021 (0,020)
Brazylianit - (lub też brazilianit) to minerał należący do gromady fosforanów. Jego nazwa nawiązuje do Brazylii, gdzie minerał ten został odkryty.

WłaściwościEdytuj

Brazylianit jest bladożółtym, żółtozielonym lub też zielonym minerałem. Może posiadać liczne inkluzje turmalinu, muskowitu lub wtrącenia płynne. Występuje w dużych kryształach. Jest podobny do chryzoberylu i żółtych odmian berylu.

WystępowanieEdytuj

Krystalizuje się w kawernach bogatych w fosfor pegmatytów. Współwystępuje m.in. z: lazulitem, apatytem, berylem, turmalinem, muskowitem, kwarcem i skaleniem.

Największe kryształy o długości dochodzącej do 12 cm bywają znajdowane w stanie Minas Gerais w Brazylii; średnica niektórych druz tego minerału osiąga tam nawet 20 cm. Mniejsze okazy brazylianitu są spotykane w USA (New Hampshire), gdzie zostały znalezione w 1947 r. Minerał ten został też stwierdzony w Niemczech (Hagendorf) i Republice Czeskiej (Dolni Bory k. Brna).

ZastosowanieEdytuj

Brazylianit został odkryty w 1944 r. w Conselheiro Pena w stanie Minas Gerais w Brazylii. Początkowo był uważany za chryzoberyl. Jest poszukiwany i wysoko ceniony przez kolekcjonerów, a także znajduje zastosowanie jako kamień ozdobny i przede wszystkim jubilerski. Bywa obrabiany w formie kaboszonów lub nadaje mu się szlif fasetkowy, przeważnie brylantowy, schodkowy, poduszkowy i mieszany. Masa większości oszlifowanych kamieni nie przekracza 5 kr. Największe okazy, o masie 19 kr (szlif brylantowy) i 23 kr (szlif szmaragdowy), można podziwiać w American Museum of Natural History w Nowym Jorku.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.